.A princesa na torre (2002)
I
Sempre hai unha princesa,
un dragón e unha torre,
e un cabaleiro que a vén rescatar.
Sempreo
conto é o mesmo.
Pero xamais nos explican a que tanta insistencia,
o nome do dragón,
o lugar da torre.
Nunca nos descobrenque
o cabaleiro non vén,
que non existe,
que só é unha mentira profilácticapara
que o dragón non nos devoree
a torre non se revele como o camiño do inferno.
II
A torre é o camiño do inferno,
sen guía,
sen guía,
sen man, nin cabaleiro que acompañe
á mediocre princesa
que arde nas lapas do dragón.
O lume é o destino,
a aniquilación e o silenzo da cinza,
meigas ou princesas,
o camiño é o mesmo.
ou Ofelia, ou Medusa. Sen elección. Condenadas á
inocencia, ao silencio. A todos os silencios.
Pero se coñecemos á dama da poza, se buscamos a
razón do abismo e aprendemos a rotación da lúa,
nunca máis levaremos a grinalda de Ofelia e as
flores non volverán ser brancas. Branca só a palidez
da pel, o reflexo da lúa.
Vencedoras de Perseo, nunha illa sen mapas,
recolleremos os corpos, virán á nosa praia, todas,
todas as que levaron a estrela na fronte e escoitaron
as buguinas do mar, as que buscaron o seu cuarto e
deixaron un sombreiro sobre as augas
----------*----------
Ósos de muller,
ósos que encolleron na humidade do inverno,
de todos os invernos
que anegaron o século.
Ósos de muller,
ósos ou cristal que non resiste os días
e se crava na carne
recordando a dor de cada parto,
de cada océano de sangue
que o corpo vomitou.
Ósos de muller
que esmorecen co inverno das mil chuvias
e volven á terra que pisamos,
á eternidade do silencio e á verdade,
á detención do sufrimento.
I
memoria
memoria do corpo, pel e auga
desexo e sentido
memoria do que queremos esquecer
páxina en branco para punzar de novo
memoria
seixo que se desfai e é arrastrado
para non deixar nada que nos magoe
chuvia que non se para
auga que o leva todo
memoria
memoria do que nos queda
do que borramos
profundamente vencidas
dolorosamente vencidas
para defendernos
II
Coiraza,
casa e casulo,
casa e casulo,
funil para baixar ao fondo,
ao lugar apartado e pequeno
ao que nada chega
(só esta voz)
e estar comigo
só comigo alí onde o silenzo
preña unha tea clara e permanente
para este pozo definitivo.
III
hoxe es un animal ferido
atrapado sen saída na coiraza
que a noite trouxo
como levar a luz á túa alma
como curar a dor das mans, de cada óso
vaste devorar sen que iso sexa
a penitencia imposta para ti
aínda que o vómito rodee o teu respiro
aínda que non haxa osíxeno nin mar
Orfa estou sobre este marzo incrible
lanzando miles de palabras ao centro do abandono
e coa pel do deserto vestindo as miñas pernas.
Os cabelos son de area e a boca
pedra ferida polo vento.
Non podo abrir os ollos á ventisca
e non os vexo, non vexo as vosas mortes sobre o
entroidon
no centro do balbordo,
no extremo da corda que voaba
desde a escada de caracol hai tantos anos.
hai un tempo en que a morte
rodea esta distancia e se aproxima
sobre o deserto e o vento
no abandono.
Hoxe estou en silencio xogando co pasado,
mentres vexo chegar andando a miña avó,
que aínda é tan pequena como eu a recordo
e segue alí no vello paseo Afonso XII.
Eran cen escaleiras as que nos separaban,
o mundo da cidade vencido de ruídos
e a praciña de pedra en que aínda hai un pozo
ou a casa pequena da indomable Manuela.
Recupero a memoria de Pepa silenciada
pola peste da gripe cando empezaba o século,
e o misterio da vida en garrafas de barro
e algodón por Gonzalo, que naceu a destempo.
Recupero a friaxe e o sal do mar na noite
e a chalana afogada na outra beira da ría,
á miña nai tirando carbón desde a bufarda
ou atada a unha silla de falar castellano.
E eu sinto que son hoxe tantas que entón me foron,
Saladina, Manueliña, Rosa ou tamén Pepa,
e a mesma Teresa que nos fala incansable
mentres o tempo vai rodando pola tarde.
